کودکان کار متکدی نیستند ،آنها نان بازوان کوچک خود را به خانه میبرند. این تصور نا به جا (که حتی بین برخی از اعضای انجمن های حمایت از کودکان وجود دارد) پندار نادرست و ساده انگارانه ای بیش نیست.
بخشی از کودکان کار که در خیابان به دست فروشی میپردازند و فال و آدامس وجوراب میفروشند ، تنها بخش در معرض دید و در دسترس کودکان کارهستند. بخش اعظم آنها در کارگاه های نمور و تاریک در گوشه هایی از شهر که هرگز پای بسیاری از مردم شهری به انجا نرسیده است روز را شب میکنند.
در روستاها پسرانودختران زیادی در بخش کشاورزی کار میکنند، در شهرها پسران زیادی در کارگاه های تولید کیف و کفش مشغول کار هستند و دختران زیادی پشت چرخ خیاطی ها نشسته اند، با خمیر و کاغذ، گل میسازند، جوراب اتو وجفت می کنند، قند می شکنند. و برخی از آنها خرید و فروش میشوند. تعداد زیادی از نوجوانان برای جمع آوری زباله و باربری به کار گرفته میشوند و حتی در توزیع مواد مخدر از دستان کوچک ایشان استفاده میشود.
عکس ها از کوچه های خیابان ناصر خسرو در شهر تهران است که چهاریا پنج سال پیش گرفته ام.این کودکان با وجود محرومیت فراوان، نه کم هوشند نه خلافکار. آنها فقط به معنای واقعی کلمه محرومند. از غذا، مسکن، آموزش و مهرخانواده و جامعه بهره ای ندارند. و اگر با این اندازه از محرومیت رشد کنند ناگزیرفردا برخی خلافکار می شوند وبرخی متکدی.
اگر میتوانیم ،
دست شان را بگیریم.
پانویس: نوشته ی من به معنای تایید کارکودکان نیست. بی شک کاردر سنین کودکی آسیب های جدی جبران ناپذیری به روح وجسم کودک میزند.
روز جهانی کودک بر همه ی کودکان به ویژه کودکان کار و خیابان مبارک باد
