" نمیتوانستم آن را برقصم، تُف کنم، فریاد بزنم یا بیرون بریزم. آن را بصورت کتابی درآوردم ..."
خولیوکورتاسار
هر ازگاهی بنشین
"مادرم لیلی" در رسانه ها
رسانه ها و "هرازگاهی بنشین"
- "هرازگاهی بنشین"/ حمیدرضا امیدی سرور
- "هرازگاهی بنشین" / از نگاه علیرضا بهنام، سعید طباطبایی وفرشته نوبخت
- محسن حکیم معانی و فریبا منتظرظهور/ رادیو فرهنگ
- نقد داستان "دلبستگی ساده است"/;کانون ادبیات ایران
- داستانهایی از جنس زندگی/ الاهه دهنوی/ روزنامه تهران امروز
- بنشین و تماشا کن / هفته نامه بیرمی و روزنامه همشهری
- کشف و شهود در روزمرگی/ علی الله سلیمی/داستان همشهری
- نگاهی به داستان های "هرازگاهی بنشین" / وبلاگ شب و روز
- روايت زنان و مردان معاصر/علی رشوند /روزنامه تهران امروز
- «هرازگاهي بنشين» نقد شد / خبرگزاری ایبنا
- روایتهای ساده و بی آلایش، همراه با زبانی صمیمی /خبرگزاری مهر
- نگاهی متفاوت به مسائل روزمره / روزنامه اندیشه نو
- «مادري كردن» يعني چه؟/ روزنامه تهران امروز
- من کی گفتم "راوي اين مجموعه سوم شخص زن، است" دروغ چرا؟ تا قبر آآآآ / خبرگزاری فارس
- روایتی زنانه، موضوعی قابل قبول، پرداخت نسبتا محکم / وطن امروز
- در اين عرصه كارنامه اش كدام است ؟ / روزنامه ایران
- هرازگاهی بنشین مالِ فریبا منتظرظهور است ! / روزنامه اعتماد
- روايتي از تقابل انسان با جامعه امروزي / خبرگزاری ایبنا
- داستانهايي با موضوع برخورد انسان با حيوانات و ورزش/ خبرگزاری ایسنا
۱ نظر:
به نظرم نوشتن سختتر از رقصیدن، تف کردن، فریاد زدن و بیرون ریختنه...
اما نویسندهها راه دیگری غیر از نوشتن ندارند. یعنی سختترین راه و بهجای اینکه از پل عبور کنند، باید خود پلی بر روی پرتگاه بسازند.
ارسال یک نظر